Εκείνο που δε ζήσαμε είναι η γη της επαγγελίας του Δυτικού κόσμου. Έτσι στα αθώα λέω πως το καράβι έπιασε ξέρα από τους σωτήρες του. Και όχι πως κάποιοι δε κέρδισαν από αυτή την εξέλιξη. Μα το ζητούμενο είναι να ξαναμπεί σε πορεία. Και αυτό γίνεται όπως πάντα από όλους εμάς που μας ανήκει εντέλει και ο πολιτισμός και τα αγαθά του κόσμου αυτού. Δεν είναι ώρα για ευθύνες και δικαστήρια . Γιατί όλοι τούς ξέρουμε από τον πρώτο ως τον τελευταίο. Και κυρίως εκείνον που η σκόπιμη αμεριμνησία του κόστιζε σε όλους εμάς, χρόνο, χρήμα, και κόπο. Σου έκλεψαν χρόνο κυρίως και αυτό δε συγχωρείται.

Η αίσθηση που θα λάβουμε σε λίγο καιρό είναι εκείνη του πίσω βήματος. Ότι δηλαδή αλήθεια παρακμάσαμε. Και λέω ότι κοινωνία εκείνη την ώρα αλλάζει. Γίνεται άλλη. Στην ουσία θα γίνουμε μάρτυρες μιας εξαναγκαστικής αποκέντρωσης. Την ίδια ώρα που θα χαλαρώνει ο κοινωνικός ιστός, θα καταλαβαίνουμε μικρούς πυρήνες , μικρές κοινωνικές ομάδες να αποκτούν επάρκεια που θα τους επιτρέψει να επιβιώσουν. Όταν λέω κοινωνικές ομάδες δεν εννοώ μια ταξική κοινωνία, αλλά αναφέρομαι σε ποιοτικά χαρακτηριστικά. Γεωργικές κοινωνίες, κτηνοτροφικές, βιοτεχνικές. Είναι το τέλος της παροχής υπηρεσιών. Έχεις νερό, αέρα, γη, πρώτες ύλες. Κάνε το αέρα ενέργεια και φά’ την. Έτσι όπως το ακούς. Φά την. Εάν παράξεις πολύ, φάε περισσότερο. Αλλιώς υπηρεσίες επενδύσεις κέρδος, ξέχνα το. Χρήμα δε θα υπάρξει για πολλά ακόμα χρόνια. Αυτό το στερεότυπο να μπουν χρήματα στην αγορά να ανακάμψει ξέχνα το, δεν πρόκειται να το δεις.
Και όταν λέω επάρκεια νομίζω καταλαβαινόμαστε. Εννοώ είδη πρώτης ανάγκης. Εκεί είναι κρυμμένος ο χαμένος θησαυρός.

Όμως η κρίση βρίσκει ολόκληρο τον κόσμο πεσμένο στο καναβάτσο. Οι λαοί της Γαλλίας της Ισπανίας της Ιταλίας – ακολουθεί η Αμερική- υφίστανται τις συνέπειες. Εδώ είναι το μυστικό του παγκόσμιου οικονομικού παράγοντα. Γιατί εκείνος πάντα συμφέρον υπολογίζει. Και εάν αφεθούν τα κράτη στη μοίρα τους θα φαγωθούν οι λαοί μεταξύ τους. Και πόλεμος στην γενικευμένη αυτή εικόνα της κρίσης δε συμφέρει με όρους κέρδους τον παγκόσμιο παράγοντα. Με άλλα λόγια παρακμή θα ζήσεις, το τέλμα δε θα το δεις. Γιατί ο πλούτος αλλάξει δε αλλάξει χέρια υπάρχει από καταβολής κόσμου. Και οι κοινωνίες αφού παρακμάσουν οριστικά θα δοκιμάσουν την αναδιανομή του κέρδους. Εάν αντέξεις θα το δεις να γίνεται.