Έκανα μια συνομιλία στο Facebook με μια φίλη πριν τέσσερις μέρες περίπου. Ανθρώπινη φιλία, με σάρκα και οστά. Γιατί υπάρχουν και άλλες. Εκείνες οι άγνωστες φιλίες, εκείνες που δε θα τις αναζητήσει κανείς. Οι οποίες μοιάζουν με απενενοημμένα διαβήματα.

• Θα σου πω για μένα. Χθες είδα τον αγώνα του Ο.Σ.Φ.Π. από τη Θύρα 7. Έχω βγάλει εισιτήριο διαρκείας στην Θύρα 7, φέτος. Ξέρεις, εκεί θα με βρεις!
• Χαχα! Εκτονώθηκες, ε?
• Ήταν η 1η μας που λένε. Φιλικό παιχνίδι με την Ρόμα. Κερδίσαμε 5-1.
• Πώρωση!!
• Πρέπει να τους δεις. Είναι μερικές φορές που το βλέμμα τους φτερουγίζει.

Όταν μπήκα στην Θύρα 7 για πρώτη φορά ήμουν 15 χρονώ. Στην πρώτη σου, μέχρι να καταλάβεις τι συμβαίνει έχεις φάει, ή έχεις βάλει, το πρώτο. Γιατί; Γιατί εκεί μιλάς το παλμό σου. Εκεί το γεγονός συμβαίνει αφ’ ής στιγμής. Μιλάς! Το ακούς; Μιλάς! Γίνεσαι ξανά το κέντρο του κόσμου, όπως ακριβώς η γέννα των διαλεκτικών στοιχείων του αρχαίου δράματος. Παίρνεις την ευθύνη, αποστασιοποιείσαι, και μιλάς. Μιλάς!

Και έρχεται μια μαγική στιγμή που συμβαίνουν όλα κατακλυσμιαία.
Όλα ξεσπούν και γίνονται μία κι έξω. Μόνο μία! Τ’ ακούς; Τα σώματα πάλλονται, τα βλέμματα αντανακλούν τα πιο ‘ακριβά’ μας δώρα, τα ζωτικά μας αισθήματα.

Όχι δεν είναι το γκολ. Δε μπορώ να στο πω κανονικά. Είναι η Θύρα 7. Δε ξέρω τι άλλο.

Advertisements